Zywa Jouw heuvel

Wanneer jij schijnbaar achteloos
de handen mannelijk in de broekzakken
je weg naar de heuvel koos
braken onder jouw hakken de takken
     Dan dacht je steeds expres
     dat ik er ditmaal niet zijn zou
     jouw 'vlasblonde prinses
              van wie ik hou'

Jij deed mij in bed stilletjes huilen
ofschoon ik jou maar hoefde te zien
om mijn tranen voor een lach te ruilen
en mij in een ommezien
     blij en licht te voelen
     gewoon omdat jij er was
     iedere avond, om je te verkoelen
     op jouw heuvel, in het struikgewas

Eén keer op een avond
nam ik jouw hals in mijn handen
en zoende je langdurig op de mond
mijn spitse tong tegen je tanden
     Mijn lome vingers streelden langzaam
     jouw witte maar warme wangen
     Een lichte gloed lauwerde mijn lichaam
     vervulde ons met schaamte en nameloos verlangen

Gedicht 6
Delft, 1973-12-10

Terugkeer naar Atlantis (Hubert Lampo) - 1953
Roman

Bundel: Het Grote Geheim 
Trefwoord: Liefde: verliefd 
Eerbetuiging: Lampo, Hubert 

Zywa Your hill

Branches snapping under your heels
your hands in the trousers-pockets
like a man ¬Ė seemingly carelessly
you stroke out for the hill
     Then you always deliberately thought
     that this time I wouldn't be there
     your princess with the flaxen hair

You made me silently cry in bed
although I only had to catch sight
of you, to change my tears for a smile
and in a twinkle
     feel happy and light
     just because you were there
     to cool down among the periwinkle
     on your hill, in the evening air

Once I took your neck in my hands
and kissed your mouth over and over again
my pointed tongue against your teeth
     My heavy fingers slowly caressed
     your white but warm cheeks
     A light glow laurelled my body
     pervaded us with shame and nameless longing

Poem 30
Amsterdam, 2005-08-06

Collection: The Big Secret 
Keyword: Love: in love 
Tribute to: Lampo, Hubert 

Zywa Dein H√ľgel

Wenn Sie scheinbar nachlässig sind
die Hände männlich in den Hosentaschen
w√§hlte deinen Weg den H√ľgel hinauf
Die Zweige brachen unter deinen Fersen
     Dann hast du immer absichtlich gedacht
     dass ich diesmal nicht da w√§re
     deine 'flachsblonde Prinzessin
                die ich liebe'

Du hast mich leise im Bett zum Weinen gebracht
obwohl ich dich nur sehen musste
meine Tränen gegen ein Lächeln eintauschen
und sehen mich in einer Sekunde
     sich gl√ľcklich und leicht f√ľhlen
     nur weil du da warst
     jede Nacht, um dich abzuk√ľhlen
     auf deinem H√ľgel, im Unterholz

Einmal am Abend
Ich nahm deinen Hals in meine Hände
und k√ľsste dich lange auf den Mund
meine spitze Zunge gegen deine Zähne
     Meine tr√§gen Finger streichelten langsam
     deine wei√üen aber warmen Wangen
     Ein leichtes Leuchten lobte meinen K√∂rper
     erf√ľllte uns mit Scham und namenloser Sehnsucht

Gedicht 3037
Amsterdam, 2020-07-02

Band: Das Gro√üe Geheimnis 
Stichwort: Liebe: Verliebt 
Ehrerweisung an: Lampo, Hubert 
Zywa
GroepTerug5-7-5
PenseelPuimPuinRegenLiefdes
VerdichtTrekvogelsAlsloosFoto