Zywa Ik weet niet hoe

Ik heb geen toespraak, ook niet deze
en geen vaarwels die jou omarmen
je nog een laatste keer verwarmen

ik ken de boeken die je hebt gelezen
en weet wel wat je zoal dwars zat
naar welke films je keek en wat je at

toch heb ik jou niet goed genoeg gekend
om echt te kunnen zeggen wie jij bent
mijn toespraak over jou is daarom deze:
jouw eigen dagboek om uit voor te lezen

We zochten en we vonden daar
al gauw een schaduwplekje waar
we min of meer hartstochtelijk
genoten hebben van elkaar

beschut maar in het openbaar
wat zeker niet valt goed te praten
dus voelde ik me opgelaten
terwijl ik huilde van geluk

het was te heerlijk om te zeggen
ik vond het moeilijk uit te leggen
en wist niet hoe er over te beginnen
kon niet mijn schaamte overwinnen

maar morgen als ik 's avonds rust
genoeg heb wil ik voor zijn mond mij kust
mijn tranen toch eens serieus bespreken

want die zijn volgens mij vooral een teken
dat wij het fijne niet meer moeten doen
en beter ons genot beperken tot een zoen

Gedicht 89
Amsterdam, 2007-09-16

Dagboek, 8 juli - 1945
Bundel: Manen 
Trefwoord: Herinnering:  
Opgedragen aan: Riet O 

Zywa I don't know how

I don't have a speech, not even this one
nor farewells that embrace you
warm you one last time

I know the books you read
the kind of films you watched
your worries and the things you ate

yet I don't know you well enough
to really be able to say who you are
therefore my speech is this one:
your own diary to readout

We looked around and soon we found
a shady spot, where
we quite passionately
enjoyed each other

sheltered but in public
what certainly is inexcusable
so I felt embarrassed
while I cried of happiness

it was too wonderful to tell
I found it hard to explain
and didn't know how to broach it well
couldn't overcome my shame

but tomorrow night, if I'm at ease and ready
I do want to discuss my tears seriously
before his mouth touches mine

because I think, above all, they are a sign
that we shouldn't do the nice thing
no more and better restrict our delight to kissing

Poem 90
Amsterdam, 2007-09-16

Diary, July 8th (1945)
Collection: Moons 
Keyword: Memory:  
Dedicated to: Riet O 

Zywa Ich weiß nicht wie

Ich habe keine Rede, nicht einmal diese
und keine Abschiede, die dich umarmen
dich noch ein letztes Mal erwärmen

ich weiß, was dich zurzeit gestört hat
und kenne die B√ľcher, die du gelesen
die Filme, die du gesehen
und das, was du gegessen hast

trotzdem habe ich dich nicht gut genug gekannt
um wirklich sagen zu können, wer du bist
meine Rede √ľber dich ist daher:
aus deinem eigenen Tagebuch zu lesen

Wir suchten und fanden bald
eine schattige Stelle wo
wir einander mehr oder weniger
leidenschaftlich genossen haben

gesch√ľtzt, aber in der √Ėffentlichkeit
was sicherlich nicht zu billigen ist
deshalb war es mir unbequem
w√§hrend ich weinte vor Gl√ľck

es war zu wunderbar um auszusprechen
ich fand es schwierig zu erklären
und wusste nicht, wie anzufangen
konnte meine Scham nicht √ľberwinden

aber morgen, wenn ich abends Ruhe
habe, m√∂chte ich, bevor sein Mund mich k√ľsst
meine Tränen mal ernsthaft besprechen
weil ich denke, dass sie ein Zeichen sind

dass wir aufhören sollten, das Angenehme
zu tun, und besser unser Vergn√ľgen
auf einen Kuss beschränken sollten

Gedicht 2757
Amsterdam, 2020-03-10

Ragebuc, 8. Juli (1945)
Band: Monde 
Stichwort: Erinnerung:  
Gewidmet: Riet O 
Zywa
GroepTerug5-7-5
PenseelPuimPuinRegenLiefdes
VerdichtTrekvogelsAlsloosFoto