Zywa De olifant

Waarom heb ik mijn leed geleden
geweven al mijn grote kleden
die na een tijd zijn weggedaan
of anders hangen te vergaan?

De kersenbloesems vallen
zie hoe vroeg ze vallen
ze sneeuwen in de nacht
ik zou wel willen huilen

    Waar is de tijd gebleven
    waarin de kleden zijn geweven
    die hangen te vergaan?

Er zwemmen kamedraadjes
op mijn ogen heen en weer
mijn lijf doet zeer, het hoeft niet meer

    Waar is de tijd gebleven
    waarin de kleden zijn geweven
    die hangen te vergaan?

Ik ben de olifant
midden in mijn kamer
laat maar, niets aan de hand!

    Waar is de tijd gebleven
    waarin de kleden zijn geweven
    die hangen te vergaan?

De kinderen praten
zachtjes langs mij heen
en allemaal door elkaar

Gedicht 128
Trein Amsterdam-Groningen, 2009-02-22

Bundel: Manen 
Trefwoord: Ouderdom:  

Zywa The Elephant

Why have I suffered
woven all my tapestries
that have been disposed of
after a while
or otherwise, are decaying?

The cherry blossoms are falling
see how early they fall
they snow in the night
I would like to cry

    Where have the times gone
    when the tapestries were woven
    which are decaying?

Comthreads are swimming
across my eyes, my body
aches, I do not want anymore

    Where have the times gone
    when the tapestries were woven
    which are decaying?

I am the elephant
in the middle of my room
never mind, nothing is wrong!

    Where have the times gone
    when the tapestries were woven
    which are decaying?

The children are talking
softly past me, all together
at the same time

Poem 227
Amsterdam, 2014-04-12

Collection: Moons 
Keyword: Old age:  

Zywa Der Elefant

Warum habe ich das Leid gelitten
warum die Teppiche gewebt
die mittlerweile weggeworfen wurden
oder sonst zerfallen in Vergangenheit?

Die Kirschbl├╝ten fallen
sieh, wie fr├╝h sie fallen
sie schneien in der Nacht
ich w├╝rde gerne weinen

    Meine Teppiche vermodern
    sie werden ergriffen von der Zeit
    und zerfallen in Vergangenheit

Str├Ąhntierchen schwimmen quer
├╝ber meinen Augen hin und her
mein K├Ârper tut weh, ich bin es satt

    Meine Teppiche vermodern
    sie werden ergriffen von der Zeit
    und zerfallen in Vergangenheit

Ich bin die Elefantin
in der Mitte des Raumes
mach schon, da ist nichts los!

    Meine Teppiche vermodern
    sie werden ergriffen von der Zeit
    und zerfallen in Vergangenheit

Die Kinder reden
leise an mir vorbei
und alle durcheinander

Gedicht 2764
Amsterdam, 2020-03-11

Band: Monde 
Stichwort: Alter:  
Zywa
GroepTerug5-7-5
PenseelPuimPuinRegenLiefdes
VerdichtTrekvogelsAlsloosFoto