Zywa Wijd uitgestrekte armen

Het is al donker, de tijd dat het stil is
op straat. Twee hoedmannen komen
mij halen. Ze pakken me aan elke kant vast
en dragen me stijf weg
de laatste brug over
het bevende water

Buiten de stad rusten we hijgend
bij de verlaten steengroeve
Ze wissen het hoedrandzweet
helpen me mijn jas, vest en hemd
uit te trekken in het bleke maanlicht
en vouwen zorgvuldig mijn kleren op

Ik loop wat op en neer tot ze wenken
en wijzen waar ik moet gaan liggen
in de kuil. Mijn rug wrikken ze
in de scherpe stenen
Over en weer reiken ze
het mes. Mijn blote hals is lang

In het silhouet van een huis
aan de hemel zwaait een raam
met een flikkering open
Twee armen strekken zich wijd uit
en ik vraag me af waar
de rechter is die ik nooit gezien heb

Gedicht 516
Amsterdam, 2015-11-04

Het proces (Franz Kafka) - 1925
Syri├ź (ar-Raqqa in 2014)
Boek "Der Process" (1925, Franz Kafka), ┬ž 10

Bundel: Korte Preken 
Trefwoord: Oordeel 
Eerbetuiging: Kafka, Franz 

Zywa Two arms stretched wide

It's already dark, the time when it's quiet
in the street. Two hat-men come
to fetch me. They take me on both sides
and carry me stiff away
across the last bridge
the trembling water

Outside the city, we rest panting
at the abandoned quarry
They wipe the hatbrim-sweat
help me take off my coat, vest and shirt
in the pale moonlight
and carefully fold my clothes

I walk up and down until they beckon
and point me where to lie down
in the pit. They wrench my back
in the sharp stones
Back and forth they reach
the knife. My bare neck is long

In the silhouette of a house
in the sky, a window swings
open with a flicker
Two arms stretch wide
and I wonder where
the judge is whom I have never seen

Poem 2023
Amsterdam, 2019-01-11

The trial (Franz Kafka) (1925)
Syria (ar-Raqqa in 2014)
Book "Der Process" (1925, Franz Kafka), ┬ž 10

Collection: Short Sermons 
Keyword: Judgement 
Tribute to: Kafka, Franz 

Zywa Weit ausgestreckte Arme

Es ist schon dunkel, die Zeit, wenn es ruhig ist
auf der Stra├če. Zwei Hutm├Ąnner kommen
um mich zu holen. Sie fassen mich
auf beiden Seiten und tragen mich
steif ├╝ber die letzte Br├╝cke
das zitternde Wasser

Au├čerhalb der Stadt rasten wir
keuchend am verlassenen Steinbruch
Sie wischen den Hutkrempe-Schwei├č
helfen mir, im fahlen Mondlicht
Mantel, Weste und Hemd auszuziehen
und falten meine Kleider sorgf├Ąltig zusammen

Ich gehe auf und ab, bis sie winken
und zeigen, wo ich mich hinlegen soll
in der Grube. Meinen R├╝cken wricken sie
in die scharfen Steine
Hin und her reichen sie
das Messer. Mein nackter Hals ist lang

In der Silhouette eines Hauses
am Himmel schwingt ein Fenster
auf mit einem Flackern
Zwei Arme strecken sich weit aus
und ich frage mich, wo
der Richter ist, den ich nie gesehen habe

Gedicht 4369
Amsterdam, 2022-03-12

Der Process (Franz Kafka) (1925)
Syrien (ar-Raqqa in 2014)
Buch "Der Process" (1925, Franz Kafka), ┬ž 10

Band: Kurze Predigten 
Stichwort: Urteil 
Ehrerweisung an: Kafka, Franz 
Zywa
Gebruik van de teksten is toegestaan mits
┬ę Zywa vermeld wordt  (zie de regels bij  
Home )
GroepTerug5-7-5
PenseelPuimPuinRegenLiefdes
VerdichtTrekvogelsAlsloosFoto