Zywa Morgana, mijn fee

Tussen de harde feiten zoek ik
een doorgang
De zon maakt me blind
levert me over aan de wind

Kom, lieve fee van de zee
om nevelig Avalon, kom
dan komt het goed met mij
waar ik nooit aan twijfel

behalve 's nachts
wanneer ik uit zou willen rusten
en angsten zweet, moe, zo moe
maar te vitaal om op te geven

dus trek ik mooie kleren aan
om feestelijk uit te gaan
mijzelf opnieuw uit te vinden
en met de wereld te verbinden

Gedicht 936
Amsterdam, 2017-01-06

Morgana / Morgen, van: Mori-gena = in zee geboren
Fata Morgana = Fee Morgana
Oorspronkelijk rijmend, en aansluitend op Maria's nieuwsbericht:

Rotsen zijn harde feiten / die mijn scheepje openrijten / als ik geen doorgang vind / maar de zon maakt me blind / levert me over aan de wind // Ik heb alleen mijn fee / geboren in de zee / om nevelig Avalon / ginds aan de horizon / alleen haar lach en vele / zure appels om me te helen // 's Nachts droom ik slecht / overdag is het soms net echt / dat de dokter me mededeelt / dat geld geen rol meer speelt / en er niet eens toe doet / want met mij met mij met mij / komt het wel goed // wat ik altijd al dacht / behalve, behalve in de nacht / wanneer ik uit zou willen rusten / [enz.]

Bundel: OverLeven 
Trefwoord: Ziekte: dodelijk 
Trefwoord: Hoop 
Opgedragen aan: Maria Godschalk 

Zywa Morgana, my fay

Between the hard facts I look
for a passage
The sun blinds me
delivers me to the wind

Come, sweet fay of the sea
around misty Avalon, come
then I will be fine
which I never doubt

except at night
when I would like to rest
and sweat fears, tired, so tired
but too vigorous to give up

so I put on nice clothes
to go out and celebrate
to reinvent myself
and connect with the world

Poem 937
Amsterdam, 2017-01-06

Collection: On living on 
Keyword: Disease: deadly 
Keyword: Hope 
Dedicated to: Maria Godschalk 

Zywa Morgana, meine Fee

Zwischen den harten Fakten suche ich
einen Weg hindurch
Die Sonne blendet mich
liefert mich dem Wind aus

Komm, liebe Meeresfee
vom nebligen Avalon, komm
dann geht es mir gut
woran ich nie zweifle

außer nachts
wenn ich mich ausruhen möchte
und Ängste schwitze, müde, so müde
aber zu vital, um aufzugeben

also ziehe ich mir schöne Kleider an
um festlich auszugehen
mich neu zu erfinden
und mit der Welt zu verbinden

Gedicht 4996
Amsterdam, 2023-01-16

Band: ÜberLeben 
Stichwort: Krankheit: Tödlich 
Stichwort: Hoffnung 
Gewidmet: Maria Godschalk 
Zywa
GroepTerug5-7-5
PenseelPuimPuinRegenLiefdes
VerdichtTrekvogelsAlsloosFoto