Zywa Wegwerpliedjes

Alsof ik oud ben, begraaf ik
vrienden uit het ziekenhuis
Wie er nog over is, vergelijkt
het ritueel met beelden van bovenaf
(en jezelf als toeschouwer)

van het afscheid waar je zelf niet bij bent
na de anticlimax die eraan voorafgaat
J e     w i l t     h e t     n i e t     w e t e n
Nee, niemand wil het weten
(niet van zichzelf, niet van een ander)

Protesteren tegen Het Leven
is heel erg Leven, ook
al is het belachelijk
temeer omdat je nog zoveel wilt
(meemaken en genieten)

Misschien roep ik maar wat
schreeuw ik om niet te huilen
en dood te gaan van wanhoop
Vrienden vangen flarden op
(en begrijpen me niet)

Er zijn ook goede uren
bitterzoet als ik erbij stilsta
dat ze veel te gauw
er niet meer zullen zijn
(ik er niet meer zal zijn)

Gedicht 4254
Amsterdam, 2021-12-24

Bundel: Blauwe plekken 
Trefwoord: Ziekte:  
Opgedragen aan: Maria Godschalk 

Zywa Throw-away songs

As if I were old, I bury
friends from the hospital
Who is left compares
the ritual with images from above
(and oneself as a spectator)

of the farewell
where you are not present yourself
after the anticlimax that precedes it
Y o u     d o n ' t     w a n t     t o     k n o w
No, nobody wants to know
(not about themselves
  not about anyone else)


Protesting against Life
is very much Being alive
even if it is ridiculous
all the more so because
you still want so much
(to experience and enjoy)

Maybe I'm just shouting
screaming not to cry and die
of despair
Friends catch snatches
(and do not understand me)

There are also happy hours
bittersweet
when I give it a thought
that far too soon
they won't be there anymore
(I won't be there anymore)

Poem 4255
Amsterdam, 2021-12-25

Keyword: Disease:  
Dedicated to: Maria Godschalk 

Zywa Freunde schnappen Fetzen auf

Als ob ich alt wäre, begrabe ich
Freunde aus dem Krankenhaus
Wer noch da ist, vergleicht
das Ritual mit Bildern von oben
(und sich selbst als Zuschauer)

vom Abschied
wo man selbst nicht anwesend ist
nach der Antiklimax, die ihr vorausgeht
D u     w i l l s t     e s     n i c h t     w i s s e n
Nein, niemand will es wissen
(nicht von sich selbst
  nicht von jemand anderem)


Gegen Das Leben zu protestieren
ist wirklich Leben, auch
wenn es lächerlich ist
zumal du noch so viel willst
(erleben und genießen willst)

Vielleicht rufe ich nur
schreie ich, um nicht zu weinen
und vor Verzweiflung zu sterben
Freunde schnappen Fetzen auf
(und verstehen mich nicht)

Es gibt auch schöne Stunden
bitters√ľ√ü wenn ich daran denke
dass es sie viel zu fr√ľh
nicht mehr geben wird
(ich nicht mehr da sein werde)

Gedicht 4256
Amsterdam, 2021-12-25

Stichwort: Krankheit:  
Gewidmet: Maria Godschalk 
Zywa
GroepTerug5-7-5
PenseelPuimPuinRegenLiefdes
VerdichtTrekvogelsAlsloosTheater